نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرحم فریاد بود زخم مرا
به پیش درد عظیم دلم خجل مانده
از دست عزیزان چه بگویم ! گله ای نیست
گرهم گله ای هست ، دگرحوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هرلحظه جزاین دسته مرا مشغله ای نیست
دیریست که ازخانه خرابان جهانم
برسقف فرو ریخته ام ، چلچله ای نیست
درحسرت دیدار تو آواره ترینم
هرچند که تامنزل تو فاصله ای نیست

یه روز میشه که عاقبت از آسمون بیای به فرش
به پام بیفتی و بگی با التماس منو ببخش
اما دیگه پشیمونی فایده نداره واسه تو
خیال نکن میبخشمت از هر جا اومدی برو
تو غرق گریه ای و من مست غرور و انتقام
پا میذارم رو قلب تو شکستن تورو میخوام
دوست دارم که عشق من داغش بمونه رو دلت
هر جا باشی سایه ی مرگ پر بکشه روی سرت
تو ضجه میزنی و من بی اعتنا به گریه هات
میخندم و بهت میگم تلافی اون بدی هات
نمیدونی چه لذتی داره واسم جون کندنت
روز خوش منه زیر خاک دیدنت

انگشتر هزار نگین

همه شب خواب می بینم که آسمون آبی شد
این شب تار و سیاه دوباره مهتابی شده
می بینم صبح شده و راز من و تو همه جا
میون مردم شهر دوباره آفتابی شد
بیا تا با هم بشیم انگشتر هزار نگین
هر نگین یه آسمون با ماه و خورشید هم نشین
بیا تا آشتی بدیم گل های سرخو با خزون
بیاریم مهتابو امشب روی بوم خونه مون
دل به آتیش بزنیم و دست بدیم به دست هم
برداریم سنگ غمو از روی دوش آسمون
بیا تا با هم بشیم انگستر هزار نگین
هر نگین یه آسمون با ماه و خورشی هم نشین
چه خوبه جادو کنیم با هم بریم پیش خدا
تا کلید گنج عشقو بذاره تو دست ما
ببره ما رو یه جا تو سرزمین پریا
میون ابرا روی قالیچه ی ستاره ها
ديگه اين دنيا كه دنيا نميشه
ديگه خنده رو لبم وا نميشه
از توي تاريكي پس كوچه ها
واسه اين دل يكي پيدا نميشه

تورا نديده ام ولی نديده دوست دارمت

به دست گرم عاشقی دوباره می سپارمت

غزل تويی غزال من ، ستاره ی شمال من    هميشه تا هميشه ها به ديده می گذارمت

بهار دربهار من، اميد ماندگار من

به دفتر سپيد دل هميشه می نگارمت

بيا به چشم باغ من، به باور سراغ من که      لحظه لحظه در دلم چو عشق می فشارمت

قسم به نام هر چه او ، به ميل حس گفتگو

که دانه دانه مثل مو ، چو شانه می شمارمت

پرنده ی زمين من ، هميشه نازنين من          تورا نديده ام ولی ندیده دوست دارمت

من درغم تو تودروفای دگری
دلتنگ تومن تودلگشای دگری
درمذهب عاشقان روا کی باشد
من دست توبوسم وتوپای دگری

ز خدا خواهم نمیری زنده باشی تا ابد

آتشی افتد به جانت تاروپودت را به خاکستر کشد

تو  دگراز دل مگو ای سنگ دل

برو بازیگر ماهر توای افسونگر ساحر

برو با مار بازی کن که تا نیشی زند بر قلب چون سنگت

تو نمی دونی من چی کشیدم وقتی که گفتی تو را نمی خوام

باور ندارم که دیگه نیستی حالا تو رفتی من اینجا تنهام

یه شوخی بودو یه قصه تلخ وقتی که گفتی تو را نمی خوام

خیال می کردم می خوای بترسم شاید هنوزم باور نکردم

چشمای گریون دستای خسته دوری چشمات منو شکسته

رنگ اون چشات چشای سیات زنجیر دلت دستامو بسته

شاید یه حسود چشممون زده بگو کی مارو تنهایی دیده

ولی میدونم تو آسمونا قصه مارو یکی شنیده

تو باور نکن هر کی بهت گفت پیشت می مونم پیشت می مونم

باور ندارم که دیگه نیستی تا ته دنیا از تو می خونم

چشمای گریون دستای خسته دوری چشمات منو شکسته

رنگ اون چشات چشای سیات زنجیر دلت دستامو بسته

تو نمی دونی من چی کشیدم وقتی که گفتی تو را نمی خوام

باور ندارم که دیگه نیستی حالا تو رفتی من اینجا تنهام

یه شوخی بودو یه قصه تلخ وقتی که گفتی تو را نمی خوام

خیال می کردم می خوای بترسم شاید هنوزم باور نکردم

چشمای گریون دستای خسته دوری چشمات منو شکسته

رنگ اون چشات چشای سیات زنجیر دلت دستامو بسته

شاید یه حسود چشممون زده بگو کی مارو تنهایی دیده
 

دیــشـب دلـم گـرفـت و نـاچـار گــریـه کـردم

ازتــلـخــی تـــرانــه بــا تــار گــریـه کــردم

فــرسـنگ هـا دویــدم تـا بـردرش رســیــدم

دربـسـتـنـش چـو دیـدم، بـسیـار گریـه کردم

مــن بــودم وجـهـانـم دل بــود و داســتـانــم

تــب کـرده بـود جـانـم، تـبـدار گـریـه کـردم

پــای غـــزل فــتـادم رو بـا قـصــیـده کـردم

ســر را نـهــاده روی گــیـتـار گـریـه کـردم

دل را بــغــل گــرفــتـم تـا مـنـهـدم نـگــردد

شــب تـا سـحـر به پـشـت دیـوار گـریه کردم

صــد بـار اشـک فـرقــت بـهتر بود از آنکـه:

یــک بـار در حــضـور دلـــدار گـریـه کــردم

دیــدم بـه گــریــه هـایـم تـابــوت خـنـده هـایـم

بـی کـیـفـی ی صـدایــم یـکــبـار گـریـه کـردم

روزاي اول عشقمون كجا رفت
اون روزاي خوب و سادگي چرا رفت
دل من تنگه براي تو هميشه
حالا اين دل كه شده از سنگ و شيشه
تو ميگفتي كه با من هستي هميشه
آخه آدم اينقدر ترسو نميشه
تو چرا منو با غم تنها گذاشتي
رفتي و جاي پاتو رو دلم گذاشتي
برو ديگه نيمخوام تو رو ببينم
دستت تو دستاي خودم بگيرم
آخه من براي تو از خودم گذشتم
پا روي هر چي بديها بود گذاشتم
نميدونستم تو اين دوره زمونه
عشقاي ما آدما چه بي دوامه

خون دل خوردم که جان گیرد تن بی جان تو
دردها بر جان خریدم در پی درمان تو
غصه ها خوردم که شاید لحظه ای شادت کنم
گریه ها کردم برای پاکی دامان تو
در پی ارشاد تو ایمان خود دادم به باد
تا که شاید زنده گردد روح بی ایمان تو
هر چه می شد ریختم در پایت ای نامهربان
سینه ام را سوخت این بیداد بی پایان تو
اعتبار و آبرویم رفت و بی سامان شدم
تا که چون چتری شوم من بر سر و سامان تو
بارها دست وفا دادی و من بخشیدمت
لیک سیلی ها جوابم بود از دستان تو
از خیانت های بی حد تو پهلویم شکست
مُردم از رفتارهای فاسد و پنهان تو
میروم شاید فراموشی به فریادم رسد
بعد از این تنها تویی در بزم نامردان تو
آرزو دارم شبی یاد آوری با من چه کرد؟
آن دل آلودۀ تاریک بی دربان تو

مي رسد روزي که فرياد وفا را سر کني

مي رسد روزي که احساس مرا باور کني

مي رسد روزي که نادم باشي از رفتار خود

خاطرات رفته ام را مو به مو از برکني

مي رسد روزي که تنها ماند از من يادگار

نامه هاي کهنه اي را که به اشکت تر کني

مي رسد روزي که صبرت سر شود در پاي من

آن زمان احساس امروز مرا باور کني

نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرحم فریاد بود زخم مرا
به پیش درد عظیم دلم خجل مانده
از دست عزیزان چه بگویم ! گله ای نیست
گرهم گله ای هست ، دگرحوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هرلحظه جزاین دسته مرا مشغله ای نیست
دیریست که ازخانه خرابان جهانم
برسقف فرو ریخته ام ، چلچله ای نیست
درحسرت دیدار تو آواره ترینم
هرچند که تامنزل تو فاصله ای نیست

نگا هت میکنم من با نگاه مهربانم
صدایت میکنم من با صدای آشنایم

ولی هرگز نمیدانم چرا رفتی ....
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه
بر می داشت....
تمام بالهایش غرق در اندوه و حسرت شد
بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم حتی بارانی بود
بعد از رفتنت کسی حس کرد من بی تو هزار بار خواهم
مرد
بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد  و کسی فهمید تو یاد
مرا از یاد خواهی برد
ومن با آن که میدانم تو هرگز یاد من را از بین نخواهی
برد
هنوزم که هنوز است آشفته چشمان توام. ومن در اوج پائیزی ترین
ویرانی یک دل غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر در انتظار توام...

دلتنگی هاتو برداربه روی قلبم بذار
تکیه بده به شونم تو این مسیر دشوار
اگه منو نمی خوای حرف دلم رو گوش کن
فقط برای یک بار بعدش خدانگهدار
تنهایی خیلی سخته وقتی چشمام به راهه
وقتی که شب سیاهه ، وقتی بدون ماهه
تنهایی خیلی تلخه وقتی که بی تو هستم
تنها می مونه دستم ، با این دل شکسته ا م
دلتنگی هامو بردار پیش خودت نگه دار
هر وقت که تنها شدی منو به یادت بیار
داری می ری نمی خوام بخت تو رو بگیرم
این حرف آخر من دوست دارم دوست دارم می میرم
تنهایی خیلی درده اگه نیای تو خوابم
وقتی تو اضطرابم ، تو هم ندی جوابم
تنهایی خیلی سرده وقتی پیشم نباشی
آتیشم نباشی ، بیدار می شم نباشی

*******
ندونستی چقـدر بی تو حقیـــــرم ندونســـتی بـدون تـو می میــرم
ندونسـتی حضـورت دلخـوشــیمه بـدون تـو تو چنگ غـم اسیــــرم
یه روز گفتـی دلت از من بــریـده خیــال کــــردی دلــم بی تـو تپیـده
یه روز رفتی که بعـد از رفتن تـو دل تنگـــم یــه روز خــــوش ندیـده
*******

آخه چه جور دلت اومد تنهام بذاری و بری
آخه مگه حرفی زدم زخم زبونی من زدم
آره همش بهونه بود مساله یار دیگه بود
دلت هوایی شده بود کارم از کار گذشته بود
برو با یارت عزیزم رها کن این تن منو
الهی صد ساله بشه عشق قشنگت عزیزم
اما یه قول بهم بده یارتو تنها نذاری
که مثل من اسیر بشه آواره ار خونه بشه
منم یه قول بهت میدم یه روز فراموشت کنم
قلبمو سنگیش بکنم عشقتو خاکستر کنم
اگه یه روز خواستی گلم کسی رو نفرینش کنی
بگو که مثل من بشه زجر جدایی بکشه

برای هزارمين بار پرسيد:

ـ تا حالا شده من دلتو بشکونم؟
منم برای هزارمين بار به دروغ گفتم:

ـ نـــه. هیچوقت

تا مبادا دلش بشکنه...!