روز تولدت شد و نسيم اما کنار تو

چی بگم از کجا بگم                دردم رو با کیا بگم

بهتر که دم نزنم                  حرفی از عشقم نزنم

ازعشقی که گم شد و رفت      عاشق مردم شد رفت

عشقی که بی فروغ نبود         برای من دروغ نبود

بغض نشسته تو گلوم         وقتی نشستی روبه روم

من از خودم چرا بگم            باید از اون چشا بگم

خیره تو چشم مست تو         دست میدم به دست تو

دل از زمونه میکنم               حرف دلم رو میزنم

چه حالتی داره چشات           نرگسه بیماره چشات

چشم تو خوابم میکنه             مست و خرابم میکنه

وقتی نشستی رو به من          ازعاشقی بگو به من

بزار چشات دل ببره           اینجوری باشه بهتره

چشات اگه پس نزنن           چشمای سر سپردمو

میشه فراموش کنم             خاطره هایی مردمو.

کاری نکن دوباره مجیور شم        از تو دوست داشتن تو دور شم

کاری نکن که عهد و پیمونم و           بشکنم و مثل تو مغرور شم

دروغ چرا من به تو وابسته ام          کورشم اگه دروغ بگم کورشم

بدون عزیزم نمی خوام یه لحظه          تو زندگیت وسله ناجور شم

کاری کن عاشق بشم و بخندم        کاری کن از قصه و غم دور شم

قسم به هرچی گفتم و شنیدی        دوست ندارم دوباره مجبور شم.

از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ، ز، هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه ، تن خسته می کشم

دیگر از این حصار دل آزار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

تنها و دل گرفته بی زار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام